Beer en Jager – Doeschka Meijsing

Beer en Jager

De recensie Beer en Jager van Doeschka Meijsing is de eerste die ik schreef voor dit blog. Het boekje Beer en Jager door Doeschka Meijsing las ik in een paar uur uit. Het is een lief verhaal dat voelt alsof je even een korte knuffel krijgt en iemand tegen je zegt ‘het is oké’. Ben je in een verdrietige, sombere of enigszins neerslachtige bui? Dan is het verhaal van Beer en Jager in mijn ogen de perfecte korte ‘pick me up’. De kortheid van het verhaal doet namelijk niet af aan de verschillende lagen en betekenissen die erin verwerkt zijn.

Beer en jager vertelt in tien zeer korte op elkaar aansluitende verhalen de verhouding tussen een beer en een jager die hun lot niet lijken te kunnen omzeilen. Jager komt voort uit een lange lijn jagersgeneraties en is daardoor voorbestemd om Beer te doden. De twee worden echter vrienden en Jager weet steeds nieuwe manieren te vinden om Beer vrij te laten. Maar Beer heeft al lang vrede gesloten met de eindigheid van zijn bestaan en ondanks dat hij de vriendschap van Jager waardeert, blijft hij zich afvragen waarom deze zo worstelt met zijn doel.

Beer en Jager met levensvragen

Beer en jager  Doeschka Meising

Ik heb erg genoten van de overpeinzingen die voorkomen in Beer en Jager die door Doeschka Meijsing zo simpel beschreven worden dat je soms vergeet hoe diep deze gaan. Grote vragen over identiteit, leven, familie en de gevolgen van onze keuzes worden door Meijsing simplistisch maar niet minder treffend beschreven.

Al deze vragen vermoeien de Beer zo zeer dat het enige logische antwoord lijkt te zijn dat het allemaal niet zoveel uitmaakt en het beter is om maar gewoon te slapen. Beer verkeert dan ook steeds letterlijk en figuurlijk op het randje van de (eeuwige) winterslaap.

Doeschka Meijsing en haar dagboek

Het verhaal krijgt extra lading als je de bundeling van dagboekfragmenten van Doeschka Meijsing hebt gelezen. Hierin beschrijft ze vaak haar ideeën over het leven en hoe leven en intellectualiteit eruit zou moeten zien. Door het lezen van haar dagboeken wordt al snel duidelijk dat Meijsing constant bezig was haar eigen leven te verwerken in verhalen.

Dit gedachtegoed wordt op subtiele wijze tentoongesteld in Beer en Jager, bijvoorbeeld door het kort benoemen van klassieke muziek, popculture films en ingenieuze zinsopbouw. Meijsing trekt de lades van haar strenge zelfeducatie open dit verhaal.


“Ik moet aan het werk met Beer & Jager, dat melancholieke en boze en lieve verhaal. Ik moet gewoon het vak van schrijver weer opnemen, na alle schokken en aardbevingen. Omdat het het liefste is wat ik doe.” – Doeschka Meijsing, Amsterdam, zondag 1 december 1985

Beer en Jager Doeschka Meijsing

Een Beer die kan praten en die samen dronken wordt met Jager en een gezellige hazenfamilie klinkt natuurlijk als een sprookje. De projectie van het menselijk denken op deze dieren, de veranderingen in mening en empathie worden echter uitgelicht en versterkt door deze keuze. Wanneer de vervreemding van de pratende dieren ingezet wordt, zie je als lezer pas hoe vreemd en complex de mens kan zijn.


“Mijn commentaar op Vrij Nederland heb ik nu met de poëziebundel en met Beer & Jager gegeven. Onbewust. Toen ik het schreef wist ik niet dat het mij zou treffen. Het heeft me de ogen geopend over hoe slordig we met andermans lot omspringen. Ikzelf deed dat dus. Totdat ik de pineut was. Mensen zitten nonchalant in mekaar.” – Doeschka Meijsing, Amsterdam, maandag 13 april 1987, ’s nachts

Het bovenstaande dagboekfragment is een commentaar op onenigheid die Meijsing bij haar werkgever Vrij Nederland had. Hieruit blijkt ook dat ze haar persoonlijke ervaringen projecteert op zowel Beer als Jager. Uiteindelijk wordt ze zelf verrast wordt door onze omgang met elkaar die ze beschrijft in Beer en Jager.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *