Het aller eerste boek dat ik slechter vond dan de film

Het dagboek van Bridget Jones recensie

Je bent geen boekliefhebber als je niet zo nu en dan enigszins hooghartig tegen iemand zegt: ‘ja, leuke film maar het boek was véél beter’. Meestal is dat ook écht het geval. In een boek heb je namelijk veel meer ruimte om je personages uit te diepen, situaties te schetsen en kleine eastereggs te verstoppen voor je lezers. Ik was dan ook geschokt, GESCHOKT ZEG IK JE, toen ik erachter kwam dat het boek van een van mijn all time feel good films sléchter was dan de film. Bridget Jones Diary van Helen Fielding voldeed totaal niet aan mijn verwachten en als ik heel eerlijk ben, snap ik niet hoe dit boek het ooit tot een filmscript geschopt heeft.

Bridget: de wandelende ramp

We kennen denk ik allemaal het plot van Bridget Jones Diary wel, maar ik zal het nog even samenvatten voor de onwetenden onder ons: Bridget is een volslanke Britse dame die een single bestaan leidt, tot grote ontevredenheid van haar moeder. Die probeert haar namelijk op de meest onhandige manieren te koppelen aan allerlei mannen, met als kers op de taart Mark Darcy. Nu werkt het zelden goed om in een relatie gedwongen te worden, en zo ook bij Bridget. Zij is namelijk voornamelijk bezig met controle te houden over haal alcohol- en nicotine inname. Daarnaast heeft ze haar handen vol aan haar sexy baas Daniel Cleaver. Deze maakt zich schuldig aan ietwat ongepast gedrag door Bridget verleidelijke mailtjes te sturen over de lengte van haar rokjes. Al met al is Bridget Jones diary dus een samenraapsel van romantische escapades, familiedruk en een poging tot het slagen in het leven.


Boek-Bridget totaal niet charmant

Het dagboek van Bridget Jones
Een kort voorbeeld uit het boek waarin alles wéér misgaat en je blijkbaar geen gekke verjaardagskaarten mag hebben.

Waar het in het boek fout gaat is dat de charme van René Zelweger ontbreekt. Ook kreeg ik het gevoel dat de toon van het boek in de film wat afgezwakt wordt. Bridget is namelijk ongelofelijk onzeker en focust alle aandacht op haar uiterlijk en in goed overkomen in plaats van er daadwerkelijk voor te zorgen dat ze goed overkomt. Ze knalt bijvoorbeeld feitjes uit haar hoofd zodat ze iets slims kan zeggen maar weet de momenten hiervan absoluut niet te timen. Waar Zelweger in de film charmant is en koddig onhandig, is Bridget in het boek gewoon ronduit dommig, irritant en weet ze zelfs op haar dertigste niet waar haar prioriteiten liggen. Als we vanuit elk ander perspectief naar het leven van Bridget zouden kijken, dan zouden we die ene wanhopige vriendin zien die te hard haar best doet en waarvoor je je af en toe schaamt in bepaald gezelschap. Goed, je zou ook kunnen stellen dat Bridget lang niet genoeg bevestiging en steun uit haar omgeving krijgt als ze dusdanig moet overcompenseren.

Het dagboek van Bridget Jones recensie

Ik vond het trouwens ook niet lekker lezen dat een zin telkens voorafgegaan werd door een datum en tijdstip. Het is ook niet echt realistisch om elke vijf minuten een bijdrage in je dagboek te schrijven. Veel van deze bijdrages zijn daarnaast in spreektaal opgeschreven met al dan niet te ontcijferen afkortingen en uitroepen. Natuurlijk heb ik het wel uitgelezen, maar zelfs waar je normaal hoopt dat een boek extra diepgang of leuke anekdotes biedt die de film niet heeft, ontbrak dit. Om mezelf te troosten heb ik daarom alle drie de Bridget Jones films gekeken, waarvan Bridget Jones Baby toch wel een échte favoriet is. Daarin zien we namelijk eindelijk een volwassen Bridget, een verademing voor elk (lezers)publiek.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *